© SOY UN PEZ SOÑADOR

SOY UN PEZ SOÑADOR

Busco peces con plumas doradas comprometidas, peces con zapatos de tierra... Este poema lo podéis seguir leyendo en las plataformas que siem...

miércoles, 8 de enero de 2020

EN EL BOSQUE DEL SILENCIO






En el bosque del silencio
permanece cautiva la voz de la verdad
(Autora:Edith Colqui Rojas)



IN THE FOREST OF SILENCE

In the forest of silence

the voice of truth remains captive

(Autora: Edith Colqui Rojas)

DESPIERTA A LA VIDA ( Jueves de Musa y Canto no. 9)

No hay descripción de la foto disponible.
Imagen relacionada
AMA LA VIDA
Despierta al sol, a las aves, al nuevo día,
¡Despierta a la vida!
Que la esperanza sea tu luz y guía
¡También en los llantos hay armonía!
Si la luz de Dios te guía.



Y no esperes que el éxito llegue  en tu banco sentado,
que las penas te limitan,
que la duda te mata,
¡Todo el universo es poesía en melodía!


Grita con todo el alma:
 ¡Estoy liberado!
Vence tus miedos en tus altas montañas.


No te dejes aplastar por la agujas del tiempo,
halla siempre una salida.
Deja los negativismos,
rodea el mundo de paz y alegría.

Autora: Edith Elvira Colqui Rojas-Perú-Derechos reservados

Mi frase del día

La imagen puede contener: Ramon Colqui Tovar, sonriendo, texto que dice ""De las flores del alma nacen los más hermosos poemas de amor" Frase de Edith Colqui Rojas"

¡OH PASTOR DE MI ALMA!

Imagen relacionada


¡OH PASTOR DE MI ALMA!
En la penumbra noche oscura
mi alma te busca 
pastor de resplandeciente hermosura.
Anhela tu cielo lleno de estrellas
tu luz iluminada y tu albura,
¿Adónde iré, sin tu sol de ternura?

Encontré tus pisadas en la arena,
las seguiré mientras vida me quede,
tus lámparas serán mis lámparas;
tus pisadas mis pisadas mistificadas.

Rayos y truenos son mi vida sin tus vientos,
las lágrimas mis muertos alimentos,
la duda,
el abismo de mis infiernos.

¡Ven sublime pastor! 
Azucena transparente,
consuelo del alma, 
te añora tu frágil florecilla del campo,
sin ti no tiene  paz ni descanso.

Apacienta mi mente mi voz,
mis ojos, mi voluntad,
dirígeme me a tu paraíso de eternidad.

¡Oh pastor de mi alma!
Sé tú mi serena calma.


Autora Edith Elvira Colqui Rojas-Perú-Derechos reservados

Traducido al albanés por el poeta Rustem Mati

OH SHPESHTI I SOULIT Sime!

Në natën e errët të errët

shpirti im të kërkon ty

Bari me bukuri të shkëlqyeshme.

Kohë të gjatë për qiellin tënd plot yje

Drita juaj e ndriçuar dhe druri i farës suaj

Ku do të shkoj, pa diellin tënd të butë?

Gjeta gjurmët e tua në rërë,

Unë do t'i ndjek ata ndërsa jeta qëndron

llampat e tua do të jenë llambat e mia;

gjurmët e tua gjurmët e mia të mistifikuara.

Rrufeja dhe bubullima janë jeta ime pa erërat e tua,

lot ushqimin tim te ngordhur,

dyshimi

Humnera e ferrave të mia.

Ejani pastor sublim!

Zambak transparent,

rehati e shpirtit,

ju mungon lulja juaj e brishtë e vogël e fushës,

Pa ty, ai nuk ka paqe dhe prehje.

Mendja më shfaq zërin,

sytë e mi, vullneti im,

më drejto në parajsën tënde të përjetësisë.

Oh bari i shpirtit tim!

Jetë e qetë e qetë.

Autori Edith Elvira Colqui Rojas-Peru-Të gjitha të drejtat e rezervuara




YA NO ME AMAS


Resultado de imagen para mujer sola



YA NO ME AMAS

Ya no me amas,
lo sé,
¡No tienes por qué ponerte cortinas disfrazadas!
Hace tiempo me di cuenta
que tus miradas y tus gestos ya no son de llama enamorada.

*Te amo...pero tú ya no me amas,
te pienso pero tú ya no me piensas,
¿Para qué seguir viviendo esta inútil farsa?

Da la cara y dime de frente
que dejaste de amarme.
Vivir en la verdad es menos doloroso que 
oír tus palabras bañadas en miel de farsa.

Tú ya no me amas
que mas me da
No puedo amar  alguien que ya no siente nada por mí.
Lo mejor será que te alejes de mí.
Yo tengo bien elevadas las banderas de al dignidad.

Si ya no me amas,
tú serás capítulo cerrado en mi vida también.

Autora: Edith Elvira Colqui Rojas-Perú-Derechos reservados



martes, 7 de enero de 2020

¿Quién?



La imagen puede contener: una o varias personas


¿Quién?

¿Quién
en tus ventanas soleadas
ha colgado el sello de llanto?
¿Quién apagó con su indiferencia, tu dulce canto?

Dime,
¿Quién
en  tus caídas profundas se ha regocijado?
¡No hay perdón para el que de tus costillas rotas se ha burlado!

¿Quién no vio que tu piel siente calor y hambre
y el frío calan tus huesos
en esos cerros altos alejados?

Su piel se secará
en desiertos inhabitados;
no hacer comunión con tus cruces resulta casi un pecado.

¿Dime quién,
pobreza niña mía,
 de tus vestidos ajados se ha escandalizado?

Quién a tus ruegos
ha tenido el oído tapado,
¿No ha visto acaso, los golpes que el destino te ha dado?

Ser pobre no es un delito,
es una circunstancia clavo doloroso que el destino ha dado.
Es tener coraje para vivir y resurgir de los escombros despintados,
es necesitar para una medicina, no tener, y morir en un hospital olvidado.

La pobreza daña, mata, hiere con sus dardos.


Autora: Edith Elvira Colqui Rojas-Perú-Derechos reservados
Who?



Who

It is hanging
the seal that cries in your window?

Who turned off your sweet song with indifference?



Poverty,

Who

In your deep falls has he rejoiced?

There is no forgiveness for those who mocked your broken ribs!



Who did not see that your skin feels cold and hungry?

The cold froze your bones

In the old forgotten houses



Your skin will dry

in uninhabited deserts;

Not feeling your crosses is almost a sin.



Tell me who,

poverty my girl

of your clothes has been scandalized?



Who to order

his ear has been covered

Have you not seen the blows that fate has given you?



Being poor is not a crime,

It is a painful circumstance in the nails that destiny has given.

It is having the courage to live and get out of the rubble.

The poor man is not taking medication and is dying in a forgotten hospital.



Poverty damages, kills, hurts with your darts.






Author: Edith Elvira Colqui Rojas-Peru-All rights reserved


COSIFICACIÓN DE LA MUJER (Soneto con estrambote)




Resultado de imagen para cosificar mujer surrealismo pintura

Pintura de René Magritte

COSIFICACIÓN DE LA MUJER (Soneto con estrambote)

Los humanos debemos entender
que no resulta un hecho muy loable
y es una situación desagradable,
siempre cosificar a la mujer.

Su apariencia de carne solo ver
en valor monetario detestable,
¡Denigrarla con creces, no es amable!
Defenderla del golpe es menester.

No exhibirla desnuda a todo público,
no usarla de empleada todo el tiempo,
no explotarla en trabajos deshonestos.

Ella no quiere ser señor repúblico,
ni ser la marioneta o pasatiempo,
¡Amémosla con obras y con gestos!

Con estos manifiestos
expongo mi defensa dilatada:
no hay que hacerle violencia enmascarada.

Autora. Edith Elvira Colqui Rojas-Perú-Derechos reservados